Şüphecilik Felsefesi,Filozofları

Şüphecilik Felsefesi,Filozofları,Şüphecilik (septisizm) deyimi, Yunanca araştıran ve inceleyen anlamındaki skeptikos sözcüğünden türetilmiştir. Bu anlamdaki şüphecilik bilimseldir ve bilimin gelişmesinde büyük çapta ya
rarlı olmuştur.

Şüphecilerin ataları çeşitli felsefe öğretilerinin çelişkileri karşısında gerçek ve doğru diye bir şeyin olmadığını ileri sürer, dolayısıyla olumluyu da, olumsuzu da fark gözetmeden savunabilen sofistlerdir.

Şüpheciler ise yargı yermekten kaçınırlar. Şüpheciliksin yaratıcısı Elis’li Pyrrhon’un benimsediği tutum budur. Daha sonra Aenesidemos.

Agrippa, Sextuç Empiricus bu filozofun kanıtlarını biraraya getirdiler ve gerek duyumcu, gerek akılcı dogmacılığa karşı ileri sürdükleri kendi düşüncelerini de bunlara eklediler.

Modern zamanlarda şüphecilik Montaigne için bir vesile, Pascal ve Huet için Hıristiyan inancını, Bayle için serbest düşünceyi destekleyen bir kanıt oldu. Descartes’ın «geçici şüphe»si ile bu şüpheciliğin ilgisi yoktur.

Ama Hume’un, basit zihin alışkanlıklarına indirgediği ve bu yüzden fenomenler-üstü meselelerin anlaşılması yönünden bir değer taşımayan akıl ilkeleri üstüne yaptığı araştırmalar şüpheciliğin doğmasına yol açtı.

Kant metafiziğinde, «inançsı «bilim»in yerine koyarak bu tür şüpheciliğe karşı çıktı.

Şüphecilik öznel’le nesnel’in, bilimle metafiziğin ayırt edilmesinde yararlı olmuştur.